Wspólnota


Mówiąc „Wspólnota" trzeba mieć na myśli zarówno najszerszy wymiar - Wspólnotę powszechnego Kościoła, ale także konkretne niewielkie grono znających się osób - „małą Wspólnotę". Kościół ma ze swej natury charakter wspólnotowy. Tworzenie małych grup i wspólnot ma na celu namacalne doświadczenie, przeżycie wspólnoty Kościoła Przeżycie takie jest niemożliwe w wymiarze powszechnym. W takim rozumieniu mała grupa staje się szczególnym miejscem postewangelizacji.
Takie przystanie (do nowego świata) , którego nie można oderwać od konkretów życia, ujawnia się w rzeczy samej przez dostrzegalne i dotykalne czyjeś wejście do społeczności wiernych. Tak więc ci, którzy odmienili swoje życie, wstępują do wspólnoty. [EN 23]
Jednym z głównych celów misji jest gromadzenie ludu na słuchanie Ewangelii w braterskiej komunii, na modlitwę i eucharystię. Przeżywać ‘braterską komunię’ (koinonia) znaczy mieć ‘jednego ducha i jedno serce’ (Dz 4,32), tworząc wspólnotę pod każdym względem: ludzkim, duchowym i materialnym. [RM 26]
Celem misji wśród narodów jest zakładanie wspólnot chrześcijańskich [RM 48]
Trzeba przede wszystkim starać się o zakładanie wspólnot chrześcijańskich, które byłyby 'znakiem obecności Bożej w świecie' i wzrastały aż do stania się Kościołem. [RM 49]

Papież niejednokrotnie akcentuje rolę małych wspólnot [por. EN 58] (tego, co my nazywamy wspólnotą, małą grupą).
"Kościelne wspólnoty podstawowe" są popierane przez Biskupów i Konferencje Episkopatów, są pierwszorzędnym zadaniem duszpasterskim. Są nadzieją dla życia Kościoła. [RM 51]

RM 51 podaje cele małych grup i warunki funkcjonowania:
- szczebel rodzinny, małe grono
- spotkanie na modlitwie, czytaniu Pisma Świętego, dzieleniu
- podział parafii na mniejsze części dla doświadczenia wspólnotowego,
- ożywianie parafii,
- jedność z parafią i Kościołem powszechnym,
- są narzędziem ewangelizacji
- urzeczywistnia obraz Kościoła z Dz 2, 42-47

W dokumentach możemy odnaleźć równocześnie szereg kryteriów, które powinny spełniać małe grupy, wspólnoty.
Te właśnie wspólnoty będą seminarium ewangelizacji i będą służyć większym wspólnotom, szczególnie Kościołom partykularnym; ponadto (...) będą one nadzieją dla Kościoła powszechnego, o tyle o ile:
- Karmić się będą Słowem Bożym i nie pozwolą się usidlić wpływom skrajnych frakcji politycznych, ani modnym ideologiom...;
- Opierają się ciągłej pokusie systematycznej kontestacji i duchowi superkrytycyzmu pod pokrywką szczerości, prawdy, woli przychodzenia z pomocą;
- Mocno wkorzeniają się w Kościół miejscowy, a zarazem trzymają się silnie Kościoła powszechnego, dzięki czemu bronią się przed zasklepianiem się w sobie - co może łatwo się zdarzyć - oraz sądzeniem, że tworzą jedyny autentyczny Kościół Chrystusa, i przed gardzeniem wszystkimi innymi wspólnotami kościelnymi;
- Zachowują szczerą łączność z pasterzami, których Pan dał swemu Kościołowi, oraz z Urzędem Nauczycielskim, jaki powierzył im Duch Chrystusa;
- Nie uważają nigdy, że one tylko są adresatami Ewangelii, albo że im tylko przynależy zadanie jej głoszenia...;
- Codziennie wzrastają w poczuciu obowiązków, w gorliwości religijnej, w troskliwości i aktywności misyjnej wobec innych;
- Wykazują poczucie wspólnoty ze wszystkimi ludźmi, a nie sprzyjają nigdy specjalnym partiom.
[EN 58]

Także Adhortacja Christifideles Laici (CL 30) podaje kryteria kościelnego charakteru wspólnot:
- Stawianie na pierwszym miejscu powołania każdego chrześcijanina do świętości, które objawia się a w ‘owocach łaski, które Duch rodzi w wiernych’ i polega na dążeniu do osiągnięcia pełni chrześcijańskiego życia i doskonałości miłości.
W myśl tej zasady wszystkie bez wyjątku zrzeszenia laikatu starają się coraz bardziej spełniać w kościele rolę narzędzia świętości oraz 'akcentują i wysuwają na pierwsze miejsce u swych członków ściślejszą łączność między życiem praktycznym a wiarą'.
- Odpowiedzialność w wyznawaniu wiary katolickiej, wyrażająca się w tym, że przyjęcie i przepowiadanie prawdy o Chrystusie, Kościele i człowieku odbywa się zgodnie z jej autentyczną interpretacją Nauczycielskiego Urzędu Kościoła. Każde więc stowarzyszenie skupiające ludzi świeckich winno być miejscem głoszenia wiary, przybliżania do wiary i wychowywania w wierze, zawsze z zachowaniem jej pełnej treści.
- Świadectwo trwałej i autentycznej komunii znajdujące wyraz w synowskim odniesieniu do papieża, który jest trwałym i widzialnym źródłem jedności Kościoła powszechnego i do biskupa, będącego ‘widzialnym źródłem i fundamentem jedności Kościoła partykularnego’, przy zachowaniu ‘wzajemnego szacunku i sprawnej koordynacji wszystkich form apostolstwa w Kościele’. Łączność z papieżem i z biskupem winna się wyrażać w lojalnej gotowości do przyjmowania ich nauki i pasterskich zaleceń. Ponadto, w myśl zasad kościelnej komunii należy uznać w Kościele słuszną wielość form stowarzyszeń laikatu, troszcząc się równocześnie o to, by ożywiała je zawsze gotowość do wzajemnej współpracy.
- Zgodność z apostolskim celem Kościoła i udział w jego realizacji, czyli w ‘ewangelizacji i uświęcaniu ludzi oraz urabianiu na modłę chrześcijańską ich sumienia, by w ten sposób przepoić duchem ewangelicznym różne społeczności i środowiska’.
Wymaga to, by zrzeszenia laikatu, wszystkie razem i każde z osobna, pogłębiały swoje zaangażowanie misyjne stając się w coraz większym stopniu podmiotem nowej ewangelizacji.
- Zaangażowana obecność w ludzkiej społeczności, będąca zawsze - w świetle społecznej nauki Kościoła - służbą na rzecz pełnej godności człowieka.

Tworzenie małych grup w parafii jest ponadto realizacją soborowej wizji parafii, która jest „wspólnotą wspólnot".

2. Nawiązanie
relacji
\
3. Świadectwo
\
Ad
intra
1. JEZUS 4. Proklamacja
Dobrej Nowiny
/ /
7. Wspólnota 5. Zaproszenie
\ /
6. Postewangelizacja

Do początku