Jezus w centrum
procesu ewangelizacji


Od Chrystusa, twórcy ewangelizacji do Kościoła ewangelizującego - to tytuł pierwszej części dokumentu Pawła VI, w której ukazany jest Chrystus Pan jako pierwszy ewangelizator, które dzieło jest kontynuowane przez Wspólnotę Kościoła. [EN 6-16]
Wszelkie nauczanie stawia w centrum osobę, wydarzenie Jezusa Chrystusa - Wcielonego Syna Bożego, który przyniósł światu zbawienie. Nauczanie Chrystusa - najistotniejsze prawdy Ewangelii stają się przedmiotem głoszenia. Osoba Zbawiciela jest w centrum również dlatego, że to On sam początkuje (także dziś) każdą ewangelizację. Dlatego Jezus nazwany jest "Ewangelią Boga", "Pierwszym i największym ewangelizatorem" [EN 7].
To stawia nam podstawowe wymaganie: Jezus musi być w centrum. Jest to pozornie łatwy do zrealizowania wniosek. Bywa jednak, że do głosu dochodzą ambicje, ludzkie zapotrzebowania, emocje, uczucia, ludzki sposób reagowania. Nie wyklucza to faktu dobrej woli, ani tego, że mamy do czynienia z osobą już zewangelizowaną. To po prostu nasza słaba ludzka kondycja o której pisze św. Paweł (Rz 7,14nn).
Aby temu zaradzić Kościół (czyli poszczególni ludzie wierzący) musi sam siebie nieustannie ewangelizować. Nazywamy to ewangelizacją "do wewnętrz" - Ad intra.
Kościół jako głosiciel Ewangelii, zaczyna swe dzieło od ewangelizowania samego siebie. (...) Kościół zawsze winie być ewangelizowany, żeby mógł zachować swą świeżość, gorliwość i moc w głoszeniu Ewangelii. [NE 15]
Nie możemy przepowiadać nawrócenia, jeśli my sami nie nawracamy się każdego dnia. [RM 47]

Wnioski:
- należy prowadzić ewangelizację ad intra;
- trzeba troszczyć się o pogłębianie własnej wiary (czy np. animatorzy, liderzy mają swoją własną grupę dzielenia; czy mają czas dla siebie - rok szabatowy; rekolekcje gdzie są uczestnikami...)
W przeciwnym wypadku będziemy robili dużo, owszem dużo dobrego, ale zapomnimy o "wybudowaniu studni", która zapewni nam życie.
Nie wystarczy odnawiać metody duszpasterskie, ani lepiej organizować o koordynować instytucje kościelne, ani też studiować z większą przenikliwością biblijne i teologiczne podstawy wiary: trzeba wzbudzić nowy zapał świętości wśród misjonarzy i całej wspólnoty chrześcijańskiej. [RM 90]
 

Paweł VI ukazuje misję Kościoła jako kontynuację misji Chrystusa. Jezus zwiastuje Królestwo przez słowo (por. Mk 1,27; Łk 4,22), ale nie tylko zwiastuje, lecz także uobecnia je przez znaki. [por. EN 11n] Taki sposób misji Jezusa będzie miał wpływ na nasz sposób posługiwania. Kościół pierwotny podejmuje go w sposób wiernie i jest świadom wagi misyjnego nakazu. "Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku; biada mi gdybym nie głosił Ewangelii" (1 Kor 9,16).

W ten sposób, "pomiędzy Chrystusem , Kościołem i ewangelizacją zachodzi jak najściślejszy związek. (...) Nie godzi się wykonywać tego urzędu bez Niego, lub tym bardziej przeciw Niemu". [EN 16]
Przepowiadanie prowadzone w jedności z całą kościelną wspólnotą, nie jest nigdy faktem czysto osobistym. [RM 45]
 

Stwierdzenie takie jest niezwykle istotne gdyż
1. zabezpiecza przed fałszem (na zasadzie rozeznania, a rozeznanie zawsze dokonuje się we wspólnocie), gwarantuje jedność;
2. jest potrzebne dla ewangelizatora, gdyż daje wsparcie - nie jestem sam, nie ze swojej woli...

Wnioski:
- trzeba pogłębiać rozumienie istoty Kościoła, ukochać Kościół...
- należy pielęgnować lokalne odniesienie do biskupa, proboszcza;
- należałoby podjąć szczerą troskę o eklezjalność, kościelność wszystkich grup, wspólnot (zasady owej kościelności są podane w: CL 30, EN 58).
Szczególnie istotny jest problem jedności, który wydaje się być warunkiem skutecznej ewangelizacji (chodzi zarówno o podziały między kościołami jak i na mniejszą skalę - wspólnotową).

Siła ewangelizacji bardzo się pomniejszy, jeśli głosiciele Ewangelii będą podzieleni między sobą, skutkiem różnych przyczyn podziałów. Czyż nie jest to jedno z wielkich nieszczęść współczesnej ewangelizacji? (...) Znak jedności jest drogą i narzędziem ewangelizacji. [EN 77; Por. RM 50].
 

Głęboka świadomość tego stoi u źródła ekumenizmu obecnego Papieża. Swoją zachętę do pojednania, przebaczenia zawarł pp. również w liście apostolskim Tertio millenio adveniente, gdzie analizując zwyczaj jubileuszów powiada, iż "jubileusz jest rokiem łaski u Pana, jest rokiem zwalniania niewolników, darowania długów, przywracania równości" [Por. TMA 13].

Jubileusz jest dla Kościoła takim właśnie rokiem łaski, rokiem odpuszczenia grzechów, a także kar za grzechy, rokiem pojednania pomiędzy zwaśnionymi, rokiem wielorakich nawróceń, rokiem pokuty... [TMA 14]

Czym jest ewangelizacja?

2. Nawiązanie
relacji
\
3. Świadectwo
\
Ad
intra
1. JEZUS 4. Proklamacja
Dobrej Nowiny
/ /
7. Wspólnota 5. Zaproszenie
\ /
6. Postewangelizacja