6. Postewangelizacja


Moment oddania życia Jezusowi, choć jest niezwykle istotny, z pewnością nie kończy procesu ewangelizacji. To raczej „początek drogi wiary", początek okresu formacji. Dopiero od tego momentu, w sensie ścisłym, można mówić o katechizacji. W Ruchu Światło-Życie czas po ewangelizacji nazywa się deuterokatechumenatem. Wydaje się, że potrzeba pewnego czasu, aby Ewangelia Jezusa Chrystusa przyjęta szczerym sercem wydała owoce w postaci wewnętrznej przemiany.

Nakaz misyjny w jego ujęciu (św. Mateusza) ukazuje, że głoszenie Ewangelii musi być dopełnione przez odpowiednią katechezę kościelną i sakramentalną. [RM 23]
EN mówi dużo o społecznych konsekwencjach głoszenia Ewangelii, o wyzwoleniu, które niesie z sobą Jezus i które uobecnia się także w życiu społecznym. (Także RM 52, 53)

„...należy ewangelizować - i to nie od zewnątrz..., ale od wewnątrz, od centrum życiowego i korzeni życia - czyli należy przepajać Ewangelią kultury, a także kulturę człowieka... Rozdźwięk między Ewangelią a kulturą jest bez wątpienia dramatem naszych czasów. Dlatego trzeba dołożyć wszelkich starań i zabiegów, żeby zewangelizować troskliwie ludzką kulturę, czy raczej same kultury. Jest rzeczą konieczną, żeby się one odrodziły na skutek swego zespolenia z Dobrą Nowiną. [EN 20]
Przepowiadanie osiąga swoją pełnią moc i znaczenie tylko wtedy, kiedy jest słuchane, przyjęte, przyswojone i kiedy w tym, kto je przyjmuje, wznieca przylgnięcie całą duszą. (...) Takie przystanie (do nowego świata) , którego nie można oderwać od konkretów życia, ujawnia się w rzeczy samej przez dostrzegalne i dotykalne czyjeś wejście do społeczności wiernych. Tak więc ci, którzy odmienili swoje życie, wstępują do wspólnoty. [EN 23]
 

Przykładem tego, o jak długofalowy proces chodzi, mogą być tragiczne wydarzenia w Rwandzie, o których słyszeliśmy w ostatnich latach. Pomimo ewangelizacji trwającej ponad 100 lat, Ewangelia nie przeniknęła jeszcze kultury wystarczająco głęboko. Stąd normy postępowania dla nas całkowicie niezrozumiałe.
W praktyce postewangelizacja wyraża się w dalszej formacji, katechizacji, której celem jest, poprzez zgłębianie prawd wiary, głębsze przylgnięcie do osoby Jezusa Chrystusa. Stąd w procesie ewangelizacji jest miejsce na katechezę, kaznodziejstwo (por. EN 17, 44; CT 18)

Wnioski:
- pojawia się problem ewangelizacji "lawinowej" (np. ulicznej), która owszem, daje pewne przebudzenie, ukazuje, że dla Jezusa jest miejsce w codzienności życia, ale nie zabezpiecza, nie pozwala na kształtowanie poczętego duchowego życia wiary.

Miejscem wspomnianej dalszej formacji jest chrześcijańska Wspólnota.

2. Nawiązanie
relacji
\
3. Świadectwo
\
Ad
intra
1. JEZUS 4. Proklamacja
Dobrej Nowiny
/ /
7. Wspólnota 5. Zaproszenie
\ /
6. Postewangelizacja


Wspólnota