Bycie oazowiczem. Odc. 1

Kategoria: W świecie ducha czy ciała: moje zdania i uwagi

Utworzono: czwartek, 12, październik 2017 10:52

Posługa - czyli to co następuje po odkryciu czym jest służba ...

Jak to jest z tym byciem oazowiczem? Czy podobnie jak bycie katolikiem wierzącym niepraktykującym, można być oazowiczem z metryki, niepraktykującym, czyli nie żyjącym duchowością Światło-Życie, nie świadczącym? Niestety widzę, że tak. Od razu dodam, że moje przemyślenia są dalekie od oceny konkretnych osób. Zbieram myśli i próbuję nazwać rzeczywistość w której uczestniczę.

Animator jest podstawowym nośnikiem charyzmatu Ruchu. Ale ma go nosić w sercu, a nie w kieszeni, tak aby było charyzmat widać w owocach. Moja obserwacja jest pełna troski ale i smutku. Jako niepożądany fałszywy owoc formacji - albo chorobę dzisiejszego świata nieleczoną - widzę straszny egocentryzm i wybiórczość. Przepuszczamy formację przez sito swoich lęków, braków, światowych priorytetów. Nie podejmuję np. formacji w Szkole Animatora, nie jadę na ORD czy KODA bo cyt. "to jest głupie i bez sensu" albo "bez tego też mogę być animatorem".

Wiara umacnia się, kiedy jest przekazywana. Stąd oazowicz (animator) tak naprawdę zaczyna najwięcej czerpać z charyzmatu, kiedy zacznie podejmować diakonię (w tym diakonię deuterokatechumenatu - czyli potoczne prowadzenie grupy). I tu widzę ten element, w którym trzeba szukać odpowiedzi, czy wspólnota żyje czy jest martwa, czy formacja idzie w dobrym kierunku i czy jest owocna. Bo jeśli zauważa się deklarowaną niechęć do posługi animatora (nie, że ktoś mówi "nie mogę" ale mówi "nie chcę"), jeśli ktoś się wymawia ciągłą niedojrzałością i ucieka od decyzji "tak/nie", to to nic dobrego nie rokuje. Ks Blachnicki wymagał wiele od swoich współpracowników. Bo zbawienie jest też poza Ruchem Światło-Życie. Jeśli nie chcesz to nikt cię na siłę trzymać nie będzie. W każdej chwili możesz odejść ze wspólnoty i może okazać się, że ta decyzja będzie owocniejsza niż dalsza wegetacja.

Bo odejście ze wspólnoty to nie odejście od Kościoła i Jezusa. To drugie jest tragedią. Pierwsze wcale takim być nie musi. Tylko takie odejście od wspólnoty jest tragedią, którego przyczyną było odejście od Jezusa.

Może się to zacząć od małych rzeczy. Od urażonej dumy i ambicji (czyli z pychy). Postrzeganie swojej "wielkości" poprzez pomniejszanie wartości innych. Np. nie podejmę drogi prowadzącej do krzyża animatorskiego, bo ci (tamci, owamci, anonimowi) animatorzy dostali a nie służą, a ja (święty/święta) robię tyle a tyle. Tylko, że wtedy to oni chyba na Virtuti Militari czekają. A, że z takiej postawy wynika już bezzasadna pogarda wobec krzyża animatorskiego w młodszym pokoleniu animatorów - hmmm przemilczmy, bo ktoś musiałby się przyznać do błędu. Nie godzimy się przecież na takie myślenie "nie warto być księdzem, skoro są tacy co odchodzą, dlaczego zatem w innych powołaniach na taki redukcjonizm się godzimy? I można o tym mówić na konferencjach, homiliach, w rozmowach indywidualnych. Ale jak ktoś mówi, nie chcę, to niestety pozostaje modlitwa. Bo służba (diakonia) może wypływać jedynie z miłości agape (tej z krzyża i z krzyżem). Jak nie - to może lepiej żeby taki animator nie miał grupy.

Jesteś animatorem. Fajnie. Ale ja pytam czy jesteś animatorem w Ruchu Światło-Życie czy jesteś animatorem Ruchu Światło-Życie. Ta jedna literka "w" zmienia wszystko.