Cuda z nieba

Kategoria: W świecie ducha czy ciała: moje zdania i uwagi

Utworzono: wtorek, 07, luty 2017 09:16

Jak wytłumaczyć niewytłumaczalne? Czy w świecie przepełnionym racjonalizmem i pragmatyzmem jest jeszcze miejsce na cuda?  Co czyni człowieka silnym? Jak zachować godność w obliczu cierpienia? Te i podobne pytania zrodziły się we mnie, kiedy oglądałem film "Cuda z nieba" (Miracles from Heaven, 2016). Dlatego w tej notce, chciałbym się podzielić kilkoma moimi przemyśleniami w temacie.

Film "Cuda z nieba" oparty jest na prawdziwej historii Annabel Beam, dziewczynki, która za życia odwiedziła Niebo. Oglądając film człowiek stawia sobie szereg pytań. O sens ludzkiego cierpienia,  o miłosierdzie Boga,  o rolę wiary i modlitwy w konfrontacji z nieuleczalną chorobą. Nie na wszystko znajdziemy prostą odpowiedź. Niekiedy lepiej, aby odpowiedzią było "nie wiem" czy pełne miłości milczenie, niż puste słowo. W tym kontekście adresatem wielu pytań staje się Bóg. Widzimy też konkretnego człowieka - z jego wątpliwościami i słabościami - ale szukającego prawdy. Człowieka inspirowanego miłością, niegodzącego się na bezradność i bierność.

 Wspomniany film przynosi wiele pozytywnych obrazów.  Jednym z nich - przeważnie niedocenianym - są dobry ludzie,  gotowi pomoc wbrew własnemu interesowi. Spłyceniem byłoby stwierdzenie,  że cierpienie jest po to, aby ludzka miłość się ujawniła,  ale coś jest na rzeczy. Dla mnie to jeden z ważniejszych cudów z nieba. Nie uzdrowienie, nawet najbardziej spektakularne, ale właśnie ludzie o szlachetnych i dobrych sercach.  

Film jest też wielkim pytaniem o wrażliwość na chorobę i cierpienie ale w wymiarze spotkania z osobą. Jest pytaniem o relację do chorego i ciepiącego.  Kiedy człowiek jest zdrowy myśli sobie "to mnie nie dotyczy, to nie o mnie". Ale kiedy zestawimy powody naszych dołków z prawdziwą chorobą, z realnym człowiekiem, możemy dokonać uzdrawiającej korekty hierarchii wartości. I to jest kolejny cud z nieba. 

Gimnazjaliści oglądając ten film w szkole, skupiając się chyba wyłącznie na tytule,  od razu powiedzieli (nie czekając na koniec filmu), że żaden cud nie jest możliwy, że film to na pewno manipulacja i oszustwo. Jest to jeden z wielu objawów współczesnego materiałami, tj. negacja wszystkiego co duchowe, kiedy wydaje się, że wszystko co Boże jest tylko źródłem fałszywej nadziei. Czy tak jest naprawdę? Czy w obliczu choroby kogoś bliskiego jesteśmy gotowi tak szybko stracić nadzieję? Nie winię ich za takie myślenie. Zapewne nikt im nie pokazał, że nadzieja daje siłę większą niż zimny realizm, że modlitwa przynosi owoce, a człowiek prawdziwie wierzący jest człowiekiem silnej osobowości.