Uczynki miłości - dowody wierności

Kategoria: W świecie ducha czy ciała: moje zdania i uwagi

Utworzono: wtorek, 11, październik 2016 11:09

W trakcie przygotowania do pierwszej Komunii, czy na lekcjach religii, uczniowie poznają uczynki miłosierne względem ciała i duszy. Potocznie - obok błogosławieństw - postrzegane są jako te trudne do nauki (albo tylko dla wybranych) i wielokrotnie nieobecne w codziennym pacierzu, a przez to często nieobecne również w praktyce lub adresowane tylko dla gorliwych. Jednak jak się głębiej zastanowimy są one sprawdzianem autentyczności wiary, są praktyczną realizacją - przez konkretny uczynek - przykazania miłości. Co więcej, od ich realizacji w jakimś stopniu zależy nasze zbawienie. Bo ci, którzy nakarmili głodnych, napoili spragnionych, (...), wejdą do radości Nieba, bo co uczynili jednemu z najmniejszych uczynili samemu Jezusowi (Mt 25,31-46). Chrześcijanin przecież nie miłuje słowem i językiem ale czynem i prawdą (1 J 3, 18-24).

Rok miłosierdzia - a w raz z nim papież Franciszek - przypomniał głęboki sens tych uczynków. W przygotowaniu do ŚDM zachęcał młodzież, aby w każdym miesiącu przygotowań do wydarzeń w Krakowie, poważnie podjąć się wypełnienia uczynków miłosierdzia.  

I tu moje odkrycie, którym chciałbym się podzielić. O ile jest możliwe wypełnienie uczynków względem ciała wyłącznie dzięki ludzkim siłom, to do wypełnienia uczynków względem duszy potrzebujemy wprost Ducha Świętego. Uczynki względem ciała są sprawdzianem naszego człowieczeństwa, te według duszy są sprawdzianem naszego chrześcijaństwa. I dlatego powinny być dla osoby wierzącej przyjęte jako kompatybilna całość. Bo jak kochać Boga, którego nie widzę, nie kochając bliźniego, którego widzę (1 J 4, 20).  Osoba wprost nie znająca Boga może pomagać głodnym, opuszczonym - i mamy tego przykład w świecie. Jednak chrześcijanin nie czyniący tego odnajduje się w gronie pytających "Panie, kiedy widzieliśmy cie głodnym ni nie usłużyliśmy tobie". 

I tu dochodzimy do, kwestii uczynków względem duszy. Tak, aby upomnieć grzesznika, pouczyć nieumiejętnych, ... potrzebujemy Ducha Świętego. Ja przypisuję do każdego uczynku konkretny dar Ducha Świętego. Aby w prawdzie i z miłością upomnieć grzesznika potrzebujemy daru mądrości. Aby pouczyć nieumiejętnego potrzebujemy daru rozumu. Aby udzielić duchowej porady wątpiącym potrzebujesz daru rady. Aby pocieszyć strapionego potrzebujesz daru męstwa. Wreszcie, aby po chrześcijańsku krzywdy cierpliwie znosić czy chętnie darować urazy potrzebujesz daru umiejętności i pobożności.  A żeby skutecznie modlić się za żywych i umarłych niezbędny jest dar bojaźni Bożej. 

Potrzebujemy Ducha Świętego, aby żyć duchowo. Stąd realizacja uczynków względem duszy jest wiernością i współdziałaniem z łaską sakramentu chrztu i bierzmowania. Pamiętajmy o tym. 

Klasyczne uczynki miłosierdzia względem duszy i ciała nie powinny nas ograniczać w czynach miłosierdzia. Jak widać te powinny wychodzić poza utarte ramy :)  I tak wersja Gim2016 uczynków względem ciała i względem duszy: „wierzyć w jednego Boga”, „przestraszonych uspokoić”, „wierzących pocieszać”, „namiętnych upominać”, „zgubionych pouczyć”, „grzecznych upomnieć”, „chorych namaścić”, „więźniów odwiedzać”, „niewiernych nawracać”, „zmarłych zagrzebać”, „chorych uzdrowić”, „gołych ubrać”, „bezdomnych zaopiekować” , „umarłych przyodziać”, „biednym pomagać”, „umarłych odwiedzać” - bądźmy świadkami miłosierdzia.