Pomocnicy w dobrym

Kategoria: W świecie ducha czy ciała: moje zdania i uwagi

Utworzono: piątek, 24, kwiecień 2015 09:17

Od razu na wstępie napiszę, że nie do końca potrafię jeszcze wyczerpująco nazwać pewne rysujące się - w mojej obserwacji świata, wokół mnie - postawy. Ostatnie doświadczenia pokazują mi, że przy dyskusjach i sporach, pod płaszczykiem troski o dobro drugiego człowieka, można pozwolić, aby człowiekiem kierowała pycha. Wtedy deklarowane pragnienie dobra innych czy poczucie troski lub odpowiedzialności to tylko inaczej nazwany egocentryzm. Tym co nam zagraża, jest życie (mówienie, dyskutowanie, pomaganie) bez miłości, bez Boga. Wtedy łatwo jest popaść w legalizm czy chory indywidualizm. Dochodzi do sporu o racje, poglądy, ale czy na pewno chodzi o poznanie prawdy?  Czy chodzi o rozeznanie woli Bożej? Usłyszenie Jego głosu? Niestety coraz częściej widzę takie postawy.

Widzimy zło wokół siebie. Media, w tym internet, wręcz tylko tym próbują nas karmić. Ale czasem nie chcemy przyjąć biblijnej zasady "nie dać się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężać". I choć przyznajemy temu rację mówiąc, że tylko dobrem można zwyciężyć zło, rozkręcając różne akcje modlitewne, to jednak często nie chcemy spełnić pierwszego członu tej biblijnej zasady i pozwalamy, aby nas zło zwyciężało. Godzimy się na nienawiść do przeciwników, na osąd, plotkę, obmowę, oszczerstwo. Często zamiast sami stanąć przed duchowym lustrem wytykamy innych mówiąc "a tamci to robią gorsze rzeczy". Łatwiej jest nam próbować przekupywać Boga, by zmieniał świat, niż pozwolić Mu, aby zmienił nas. A Bóg nie będzie nas wyręczał w tym, co możemy zrobić sami. Jest Ojcem, który kocha i wychowuje. Nie zmieni Polski, bez zmiany Polaków, bez zmiany nas. A tym co człowieka zmienia jest właśnie świadomy i wolny wybór Boga. Gdzie Bóg tam wolność i miłość. Bo to świadectwo chrześcijańskiej miłości odmienia ludzkie serca, a to świadectwo nie jest oderwane od konkretnego człowieka. Np. akt ogłoszenia Go Królem państwa zamiast nadrzędnej decyzji przyjęcia praw Jego królowania w naszym sposobie postępowania, to pogańska próba przekupienia Boga. Najgorszym złem - wyrazem duchowej ślepoty - jest niewidzenie zła w sobie. Wtedy łatwiej szukać go wokół siebie. Jednak gorszym jest wiedzieć, że to zło jest a udawać, że go nie ma.

Niedawno w naszym ceglanym kościele zakończyło się jego czyszczenie. Czyszczono w tygodniu a na niedzielę rusztowanie było zwijane. Wiele osób przychodząc nawet regularnie na Msze na pierwszy rzut oka nie zauważało różnicy. No ale w jednym tygodniu prace zostały przerwane w połowie ściany tak, że widać było wyczyszczoną część i tą brudną. Puenta - nie zobaczysz powagi brudu jeśli nie zestawisz go z czystością. Dlatego jeżeli na zło będziemy patrzeć tylko w ludzkich kategoriach nie zestawiając go z Ewangelią, możemy się do niego przyzwyczaić. Zwyczajnie się z nim otrzaskać.

Trudno przyjąć czyjąś krytykę, ale czasem trudniej przyjąć to, że osoba z którą się spieram nie chce mego zła, nie jest moim wrogiem. Nie tak dawno na forum oazowym wyraziłem swoją opinię, bo zapytano "co myślicie". Mimo, że nie uczestniczyłem w zażartej dyskusji, moja opinia (nieodnosząca się do nikogo) zaraz została odebrana jako "atak na", czy "argument przeciw". Nie każdy przecież kieruje się wyłącznie "logiką tego świata" ale próbuje żyć Ewangelią, starając się o to, "co dla drugiego korzystne". Jednak kiedy widzimy wyłącznie racje i argumenty a tracimy z oczu człowieka, wchodzimy w ślepą uliczkę. 

Czasem trzeba nauczyć się przyjmować pomoc innych. Bywa, że trzeba nauczyć się pozwalać ludziom, aby nam pomogli. Czasem warto nad tym popracować. Można być tak skupionym, na ludziach których się kocha, że zapomina się o ludziach, którzy nas kochają. Pragnąc czynić dobro zapominamy o jego źródle, zapominamy o naszym Abba. Bo mamy żyć tym, że jesteśmy synami a nie niewolnikami. Skuteczniej jest czynić dobro z Nim, niż tylko dla Niego.

"Dyskusja jest najdoskonalszym sposobem na uniknięcie podjęcia decyzji. Uczniowie na drodze do Emaus rozmawiali, debatowali i dyskutowali o tym, co się stało, lecz nie dostrzegli Chrystusa (Łk 24, 13-25). Dyskusje nigdy nie sprawiały, że księża i zakonnicy otwierali swe rany przed Chrystusem; skłaniały ich jedynie do przedstawiania sobie nawzajem własnych opinii. Kiedykolwiek nasz Zbawiciel mówił o swoim Krzyżu, apostołowie dyskutowali i wdawali się w dialog. Dyskusje dotyczyły nowinek w liturgii, prowadzących do jej odnowy, wielkości Hostii, komunii na rękę i stroju zakonnic, lecz nie było w nich miejsca na chrystianizację Ducha. Czy mamy odwagę pokazać Chrystusowi nasze rany, mimo że jest On Lekarzem? Wzdragamy się przed Jego wezwaniami do ofiary; domagamy się uzdrowienia bez bólu, wiedzy bez studiów, miłości bez ofiary".

- Arcybiskup Fulton J. Sheen, "Those Mysterious Priests", 1979r