JAN PAWEŁ II

XXVIII Światowy Dzień Modlitw o Powołania 1991

Czcigodni Bracia w biskupstwie,
umiłowani Bracia i Siostry na całym świecie!

1 Świadom, że każde powołanie jest darem Bożym, o który musimy się modlić i na który musimy zasłużyć świadectwem życia, zwracam się jak co roku do was, aby zaprosić całą wielką rodzinę katolicką do duchowego uczestnictwa w XXVIII Światowym Dniu Modlitw o Powołania, który będziemy obchodzić 21 kwietnia przyszłego roku.

Dzień ten już od dawna stanowi szczególną okazję do refleksji nie tylko nad powołaniem do kapłaństwa i życia konsekrowanego, ale także nad obowiązkiem spoczywającym na całej chrześcijańskiej wspólnocie: winna ona tworzyć warunki sprzyjające rodzeniu się powołań, pomagać w ich dostrzeganiu i rozpoznawaniu, uczestniczyć w procesie dojrzewania tego wewnętrznego wezwania Boga (por. Optatam totius, 2).

W tym roku pragnę zwrócić waszą uwagę na ten podstawowy element religijnego doświadczenia każdego chrześcijanina, jakim jest katecheza: stanowi ona bowiem fundament wszelkiego autentycznego dialogu powołaniowego z Ojcem niebieskim. Poprzez katechezę Kościół prowadzi wiernych drogą wiary i nawrócenia oraz uczy ich odpowiedzialnego słuchania słowa Bożego, a także wielkodusznej gotowości spełnienia zawartych w nim wymagań. Kościół pragnie w ten sposób tworzyć warunki dla osobowego spotkania z Bogiem, kształtując gorliwych uczniów Pana, uczestniczących w jego uniwersalnej misji. Katecheza jawi się zatem jako konkretna droga prowadząca do odkrycia nie tylko ogólnego zbawczego planu Boga i ostatecznego sensu istnienia i historii człowieka, ale także owego szczególnego planu, który ma On wobec każdej osoby w perspektywie nadejścia Jego królestwa w świecie. „Katecheza dąży więc do tego, aby pogłębiać rozumienie Tajemnicy Chrystusa w świetle Słowa, aż cały człowiek będzie nasycony Jego światłem. Przemieniony przez działanie łaski w nowe stworzenie, chrześcijanin zaczyna naśladować Chrystusa i z dnia na dzień uczy się w Kościele coraz lepiej myśleć jak On, oceniać jak On, postępować zgodnie z Jego przykazaniami i ufać, tak jak On nas do tego wzywa” (Catechesi tradendae, 20).

2 Szczególnie istotnym osiągnięciem katechezy będzie czynienie z niej szkoły modlitwy, czyli formacji do osobistej rozmowy z Bogiem, Stwórcą i Ojcem; z Chrystusem, Nauczycielem i Zbawcą; z Duchem Świętym ożywicielem. Dzięki owej rozmowie to, czego człowiek słucha i czego się uczy, nie pozostaje tylko w umyśle, ale ogarnia serce i dąży do wyrażenia się w życiu. Katecheza bowiem nie może się zadowalać głoszeniem prawd wiary, ale musi skłaniać człowieka do odpowiedzi, po to by każdy przyjął rolę wyznaczoną mu w planie zbawienia i był gotów poświęcić swoje życie dla misji Kościoła, także poprzez doskonalsze naśladowanie Chrystusa w kapłaństwie służebnym lub w życiu konsekrowanym.

Trzeba koniecznie pomagać wiernym, zwłaszcza młodym, w zrozumieniu tego, że chrześcijańskie życie jest przede wszystkim odpowiedzią na Boże wezwanie; trzeba im w tej perspektywie ukazywać szczególny charakter powołań do kapłaństwa i diakonatu, do życia zakonnego i pracy misyjnej, do życia konsekrowanego w świecie, oraz ich szczególne znaczenie dla królestwa Bożego.

3 Katecheci winni zatem być świadomi swej odpowiedzialności wobec Kościoła i wobec tych, do których kierują orędzie wiary. Ich nauczanie, którego celem jest doprowadzenie współczesnego człowieka do odkrycia Boga-Miłości jako Stwórcy, Odkupiciela i Uświęciciela, winno skłaniać dzieci i młodzież do refleksji nad tym, że każdy chrześcijanin ma obowiązek pomagać Kościołowi w wypełnianiu jego misji, może ona bowiem być realizowana jedynie dzięki współdziałaniu różnorakich posług i charyzmatów, którymi obdarzył go Duch Święty; nauczanie to musi także prowadzić do odkrycia, że kapłaństwo służebne jest wspaniałym i bezinteresownym darem ofiarowanym przez Boga Kościołowi i pozwalającym na ściślejsze zjednoczenie z Kapłaństwem Chrystusa (por. Lumen gentium, 10); winno ukazywać we właściwym świetle wartość dziewictwa i celibatu duchownych jako ewangelicznych dróg, które wiodą do całkowitego poświęcenia się Bogu i Kościołowi i dzięki którym chrześcijańska miłość duchowa przynosi obfitsze owoce (por. Perfectae caritatis, 12).

Prowadzący katechezę niech zawsze zachowują integralność ewangelicznego orędzia, które zawiera także wezwanie do doskonalszego naśladowania Chrystusa. Niech w sposób rozumny odpowiadają na wezwanie, które skierował do nich mój poprzednik Paweł VI w swym ostatnim orędziu na Dzień Modlitw o Powołania: „Ukazujcie tę rzeczywistość, nauczajcie tych prawd, przedstawiajcie je w sposób zrozumiały, skłaniający do myślenia i porywający, jak umiał to czynić Jezus, Nauczyciel i Pasterz. Niech nikt nie będzie z naszej winy pozbawiony wiedzy, która jest potrzebna, by nadać życiu inny, lepszy kierunek” (Insegnamenti di Paolo VI, XVI, 1978, s. 259).

4 Pragnę, by moje słowa dotarły do wszystkich, których Duch Święty powołuje do współpracy z sobą: do chrześcijańskich rodziców kapłanów, zakonników i licznych osób świeckich zaangażowanych w pracę wychowawczą. Pragnę zwłaszcza, by moje wezwanie trafiło do serc i umysłów rzeszy katechetów, którzy w różnych Kościołach lokalnych współpracują ofiarnie z Pasterzami w wielkim dziele ewangelizacji nowych pokoleń.

Drodzy katecheci, wasza misja jest ważna i wymaga wielkiej subtelności. Od waszej posługi zależy wzrost i chrześcijańskie dojrzewanie powierzonych wam dzieci i młodzieży. W Kościele potrzebna jest katecheza szerząca znajomość słowa Bożego, wiedzę o sakramentach, liturgii i powinnościach życia chrześcijańskiego. Czasem jednak, szczególnie w pewnych momentach okresu dorastania, potrzebna jest katecheza ułatwiająca wybór drogi życiowej. Tylko w świetle wiary i modlitwy można zrozumieć sens i siłę Bożego wezwania.

Spełniajcie z wiarą waszą posługę katechetów, szukajcie dla niej sił w modlitwie, potwierdzajcie ją konsekwentnym życiem chrześcijańskim. Uczcie się przemawiać do współczesnej młodzieży, bądźcie autentycznymi i wiarygodnymi wychowawcami ukazującymi ewangeliczny ideał jako powszechne powołanie i wyjaśniającymi, na czym polega sens i wartość różnych powołań do życia konsekrowanego.

Biskupów i kapłanów proszę, by dbali o żywotność powołaniowego aspektu katechezy, troszcząc się szczególnie o duchową i kulturową formację katechetów oraz o to, aby ich działalność powołaniowa była wspierana świadectwem świętości życia duszpasterzy.

Wzywam rodziny zakonne, męskie i żeńskie, aby zaangażowały wszystkie swoje możliwości i zdolności w dzieło katechezy, tak by dzięki właściwej współpracy nie stanowiła ona odizolowanej dziedziny pracy duszpasterskiej, lecz jej integralną część. Wysiłek włożony w katechezę Opatrzność zawsze wynagradza hojnym darem nowych i świętych powołań. Zachęcam przede wszystkim zakonników uczących w szkołach katolickich i odpowiedzialnych za nie, aby w ramach swej pracy wychowawczej ukazywali w pełnym świetle wartość powołania kapłańskiego, zakonnego i misyjnego.

Wzywam rodziców, by współpracowali z katechetami tworząc środowisko rodzinne przeniknięte wiarą i modlitwą oraz by kształtowali życie swoich dzieci zgodnie z wymaganiami chrześcijańskiego powołania. Każde konkretne powołanie jest bowiem wielkim darem Boga, który wchodzi pod ich dach.

Na koniec, niech cała społeczność chrześcijańska podejmie z misyjnym entuzjazmem wysiłek rozpoznawania młodych powołań, które Duch Święty nieustannie wzbudza w sercach; niech stara się przez wytrwałą i ufną modlitwę stwarzać właściwy klimat, w którym młodzi będą mogli usłyszeć głos Boga i odpowiedzieć nań wielkodusznie i z odwagą.

„O Jezu, Dobry Pasterzu Kościoła, Tobie powierzamy naszych katechetów; niech pod przewodnictwem biskupów i kapłanów umieją prowadzić tych, którzy zostali im powierzeni, do odkrycia prawdziwego sensu chrześcijańskiego życia jako powołania, aby wsłuchani uważnie w Twój głos wielkodusznie i bezinteresownie Cię naśladowali.

Błogosław nasze parafie i uczyń z nich żywe wspólnoty; niech dzięki modlitwie i życiu liturgicznemu, uważnemu i wiernemu słuchaniu Twojego słowa, wielkodusznej i płodnej miłości bliźniego stają się żyzną ziemią, na której będzie mogło rodzić się i dojrzewać obfite żniwo powołań.

O Maryjo, Królowo Apostołów, błogosław młodych, naucz ich Twojej uległości w słuchaniu słowa Bożego, pomóż im, by tak jak Ty umieli odpowiedzieć wielkodusznym i bezwarunkowym «tak» na tajemnicę miłości i wybrania, którą ukazuje im Pan”.

Watykan, w dniu św. Franciszka z Asyżu, 
4 października 1990 r., 
w dwunastym roku Pontyfikatu.