ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO DO MŁODYCH
NA XIII MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ MŁODZIEŻY

"Duch Święty wszystkiego was nauczy"
(J 14,26)

Droga Młodzieży!

NOSZĘ WAS WSZYSTKICH W SERCU

1. Dziękuję Bogu mojemu, ilekroć was wspominam - zawsze w każdej modlitwie, zanosząc ją z radością za was wszystkich - z powodu waszego udziału w szerzeniu Ewangelii od pierwszego dnia, aż do chwili obecnej. Mam właśnie ufność, że Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa" (Flp 1, 3-6). Pozdrawiam was słowami apostoła Pawła, bo noszę was wszystkich w sercu" (tamże, 7). Tak - jak zapewniałem was podczas ostatniego niezapomnianego Światowego Dnia w Paryżu - Papież myśli o was i chce dla was dobrze, obejmuje was codziennie myślą pełną uczucia i towarzyszy wam modlitwą, ufa was i liczy na wasze chrześcijańskie zaangażowanie i na waszą współpracę w dziele Ewangelii.

NA NOWO PRZEŻYĆ TEJMNICĘ PIĘĆDZIESIĄ

2. Jak wiecie, drugi rok fazy przygotowań do Wielkiego Jubileuszu rozpoczął się w pierwszą niedzielę Adwentu i jest poświęcony w szczególny sposób Duchowi Świętemu i Jego uświęcającej obecności wewnątrz wspólnoty uczniów Chrystusa" (Tertio Millennio Adveniente, 44). Mając na uwadze obchody najbliższego Światowego Dnia Młodzieży, zapraszam was do spojrzenia, w jedności z całym Kościołem, na Ducha Pana, który odnawia oblicze ziemi (por. Ps 104 [103], 30). Kościół - bowiem - nie może się przygotować do obchodów Roku Dwutysięcznego w inny sposób jak tylko w Duchu Świętym. To, co w pełni czasów" dokonało się za Jego sprawą, może tylko też za Jego sprawą wyłonić się z pamięci Kościoła. Duch bowiem uobecnia w Kościele wszystkich epok i na każdym miejscu jedynie Objawienie przyniesione ludziom przez Chrystusa, czyniąc je żywym i skutecznym w duszy każdego człowieka" (Tertio Millennio Adveniente, 44).

Na najbliższy Dzień Światowy uważam za wskazane zaproponowanie wam do refleksji i waszej modlitwy słów Jezusa: Duch Święty wszystkiego was nauczy" (por. 1 14, 26).

Nasze czasy zdają się pomylone i zabłąkane; czasem wprost wydaje się, jakby nie była już znana granica między dobrem a złem; Boga na pozór się odrzuca, ponieważ Go się nie zna lub zna źle. W tej sytuacji ważną rzeczą jest udanie się w myśli do Wieczernika, by na nowo przeżyć Zielone Świątki (por. Dz 2, 1-11) i pozwolić sobą kierować" Duchowi Świętemu, zasiadając ulegle i pokornie w Jego szkole, ażeby uczyć się w niej owej mądrości serca" (90 [89], 12), która podtrzymuje i karmi nasze życie.

Wierzyć to znaczy widzieć rzeczy tak, jak widzi je Bóg, uczestniczyć w Bożej wizji świata i człowieka, według słów Psalmu: W Twej światłości oglądamy światłość" (Ps 35 [34], 10). To światło ze światłości" w nas jest blaskiem światła Ducha Świętego. W sekwencji na Zesłanie Ducha Świętego modlimy się następująco: Ześlij z nieba wzięty Światła Twego strumień".

Jezus chciał mocno podkreślić tajemniczy charakter Ducha Świętego: Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, kto się narodził z Ducha" (J 3,8). Czy należy więc zrezygnować ze zrozumienia? Jezus myślał dokładnie coś przeciwnego, gdyż zapewnia nas, że sam Duch Święty potrafi prowadzić nas do całej prawdy" (J 16, 13).

DZIEŁO DUCHA ŚWIĘTEGO

3. Nadzwyczajne światło na temat Trzeciej Osoby Trójcy Przenajświętszej uzyskują ci, którzy w Kościele i wraz z Kościołem chcą rozważać tajemnicę Paschy i Zielonych Świątek. Jezus został ustanowiony według Ducha Świętości przez powstanie z martwych pełnym mocy Synem Bożym" (Rz 1, 4).

Po zmartwychwstaniu obecność Nauczyciela rozgrzewa serca uczniów: Czy serce nie pałało w nas" (Łk 24, 32) - mówią idący drogą do Emaus. Jego słowo ich oświeca: nigdy z tak wielką siłą i pełnią nie powiedzieli: Pan mój i Bóg mój!" (J 20, 28). Leczy ich z wątpliwości, smutku, zniechęcenia, strachu, grzechu; dane im jest nowe braterstwo, zdumiewająca komunia z Panem i z braćmi zastępuje izolację i samotność: Udaj się do moich braci!" (J 20, 17).

Za życia publicznego Jezusa, Jego słowa i czyny mogły dotrzeć jedynie do kilku tysięcy osób, w określonym miejscu i czasie. Obecnie te same słowa i te same czyny nie znają granic czasu i kultury. To jest Ciało moje, które za was będzie wydane. To jest krew moja, która za was zostanie przelana(por. Łk 22, 19-20): wystarczy tylko, aby Jego Apostołowie czynili to a Jego pamiątkę według Jego wyraźnego żądania, ażeby On stał się rzeczywiście obecny w Eucharystii, ze swoim ciałem i swoją krwią, w każdej części świata. Wystarczy, że oni będą powtarzać gest przebaczenia i uzdrowienia, ażeby On im przebaczył. Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone(por. J 20, 23).

Kiedy Jezus z nimi przebywał, spieszył się, martwił się upływem czasu: Dla Mnie stosowny czas jeszcze nie nadszedł" (J 7, 6); jeszcze przez krótki czas przebywa wśród was światłość" (J 12, 35). Po zmartwychwstaniu Jego stosunek do czasu jest całkiem inny; Jego obecność trwa nadal: Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata" (Mt 28, 20).

Ta dogłębna, szeroka i trwała przemiana obecności naszego Pana i Zbawiciela jest dziełem Ducha.

CHRYSTUS DAJE SWOJEGO DUCHA

4. A kiedy Chrystus Zmartwychwstały uobecnia się w życiu osób i udziela im swego Ducha (por. J 20, 22), one zmieniają się całkowicie, chociaż pozostają sobą, i co więcej: stając się w pełni samymi sobą. Przykład Pawła jest szczególnie znamienny: oślepiające światło na drodze do Damaszku uczyniło zeń człowieka bardziej wolnego aniżeli był kiedykolwiek; wolnego prawdziwą wolnością, wolnością Żyjącego, przed którym został powalony na ziemię! (por. Dz 9, 1-30). Przeżyte doświadczenie pozwoli mu napisać do chrześcijan w Rzymie: Teraz zaś, po wyzwoleniu z grzechu i oddaniu się na służbę Bogu, jako owoc zbieracie uświęcenie. A końcem tego jest życie wieczne" (Rz 5, 22).

To, co Jezus rozpoczął czynić wraz ze swoimi uczniami w ciągu trzech lat wspólnego życia, zostało doprowadzone do końca przez dar Ducha Świętego. Wiara Apostołów była najpierw niedoskonała i wahająca się, lecz potem okazuje się mocna i owocna: sprawia, że paralitycy chodzą (por. Dz 3, 1-10), przepędza duchy nieczyste (por. 5, 16). Ci, którzy niedawno drżeli ze strachu przed ludem i władzami, występują przeciwko tłumom zgromadzonym w świątyni i wzywają Sanhedryn (por. 4, 1-14). Piotr, którego strach przed oskarżeniami kobiety doprowadził do potrójnego zaparcia się (por. Mk 14, 66-72), zachowują się teraz jak skała", czego oczekiwał od niego Chrystus (por. 16, 18). A także inni, skłonni do tej pory do sporów powodowanych ambicją (por. Mk 9, 33), obecnie potrafią być sercem jednym i duszą jedną" i oddać wszystko na wspólną własność (por. Dz 4, 32). Oni, którzy w sposób tak niedoskonały i z takim z trudem uczyli się u Jezusa modlitwy, miłości, udania się na misję, obecnie prawdziwie się modlą, są prawdziwie misjonarzami, prawdziwie apostołami.

Takiego dzieła dokonał Duch Jezusa u Jego uczniów!

DUCH ŚWIĘTY, ŻYWA PAMIĘĆ CHRYSTUSA

5. To, co zdarzyło się wczoraj, trwa nadal we wspólnocie chrześcijańskiej dnia dzisiejszego. Dzięki działaniu Tego, który w sercu Kościoła jest żywą pamięcią" Chrystusa (por. J 14, 26), dochodzi do nas tajemnica paschalna i nas przemienia. Duch Święty za pomocą widzialnych, słyszalnych i namacalnych znaków w postaci Sakramentów pozwala nam zobaczyć, usłyszeć i dotknąć uwielbionego człowieczeństwa Zmartwychwstałego.

Tajemnica Zielonych Świątek, jako dar Ducha dla każdego, w sposób szczególny staje się rzeczywistością dzięki bierzmowaniu, które jest sakramentem chrześcijańskiego wzrostu i duchowej dojrzałości. W nim każdy wierny uzyskuje pogłębienie łaski chrzcielnej i w pełni włącza się we wspólnotę mesjańską i apostolską, będąc równocześnie utwierdzony" w owej zażyłości z Ojcem i Chrystusem, który chce mieć w nim świadka i współpracownika dzieła zbawienia. 

Duch Święty daje chrześcijaninowi, którego życie w przeciwnym razie podlegałoby jedynie wysiłkom, regułom, a także zewnętrznemu konformizmowi, uległość, wolność i wierność. On bowiem jest Duchem mądrości i rozumu, Duchem rady i męstwa, Duchem wiedzy i bojaźni Pańskiej" (Iz 11, 2). Jak bez Niego można by zrozumieć, iż brzemię Chrystusa jest słodkie a jarzmo Jego jest lekkie (Por Mt 11, 30)?

Duch Święty dodaje odwagi, pobudza do oglądania chwały Bożej w codziennym życiu i pracy. Nakłania do przeżywania tajemnicy Chrystusa w liturgii, do tego, aby całe życie było echem Słowa, w przekonaniu, że ono zawsze będzie miało coś nowego do powiedzenia; pomaga w oddaniu się na zawsze, mimo obawy o brak wytrwania, w podejmowaniu niebezpieczeństw i w usuwaniu barier, które oddzielają kultury od głoszenia Ewangelii, w niestrudzonej pracy na rzecz odnowy Kościoła, nie czyniąc się sędziami braci.