"O prawdę wołamy, nie o zemstę..." - orędzie męczennika z Wołyna

Kategoria: W świecie ducha czy ciała: moje zdania i uwagi

Utworzono: sobota, 11, lipiec 2026 01:28

"Byłem zwyczajnym księdzem z Wołynia, powiedzmy Stanisław. Nie byłem sam [Duchowni – wołyńscy męczennicy]. W czym wyraża się moja zwyczajność? Nie różnię się od innych księży z innych części Polski. Z tą samą miłością podchodzą do ołtarza. Z tą samą nadzieją modlę się. Z tą samą wiarą klękam przed Najświętszym Sakramentem. Zabito mnie bom Polak. Zabito, kiedym szedł do chorego. Zabito podczas sprawowania Mszy. Zamęczono z niewyobrażalnym okrucieństwem. Demony z widłami, siekierami bluźnierczo zawierzonymi Bogu przez Judaszy greckokatolicki jak ks. Kozak czy ks. Gugała. Nie byłem jedyny. Zabity za sutannę, za Jezusa uwielbianego polskimi zgłoskami. Uciszony, żebym nie mówił. Dziś zapomniano o mnie. Nie mam swojego grobu. Dzielę braterstwo z moimi współbraćmi z Palmir, Katynia. Dla mnie zabrakło pomników. Dla mnie zabrakło krzyża na grobie. Choć jestem męczennikiem, męczeństwo moje parzy w język. O męczeństwie moim "nie dobra mówić". O proces beatyfikacyjny "nie dobra się starać". Nie przywoła mej osoby ni kardynał ni biskup. Polityk każe "ważyć słowa". A myśmy bracia z męczeństwie z mordowanymi przez SS, NKWD, my mordowani przez UPA. I nam należne ołtarze. Nie nam samym, bo myśmy już u Boga, ale wam, byście pamiętali. 

Mój kościół w ruinie. Niemy świadek niedzieli, gdy Kain przelał krew swojego brata. A ta woła do Boga o sprawiedliwość. I wołać będzie. Wołać razem z kamieniami. Ludzkie ręce powinny nieść pomoc nie śmierć. Młotki, siekiery, widły … z narzędzi pracy stają się narzędziem zbrodni. Moi parafianie w zapieczętowanych pogardą dołach śmierci. Oprawcy zatoczyli kamień zapomnienia. Byłem wierny, byłem z nimi. Pasterz oddaje swoje życie za owce. 

Jak Bobola wołam dziś do sumień. Wołam do serc. Wołam z mojego zapomnienia. Wołam z mojego bezimiennego dołu śmierci. Wołam moim rozczłonkowanym ciałem. Wołam z kobietami, starcami i dziećmi. Z dziećmi. Z dziećmi. Prawdy, prawdy, prawdy! Prawdy, która wyzwoli miłość. Szczerego "zgrzeszyliśmy my i nasi przodkowie" ze strony oprawców i ich spadkobierców. Odrzucenia rasistowskiej i pełniej nienawiści ideologii nazistowskiej. Tego niegodnego człowieczeństwa bluźnierstwa wobec Boga. Requiescat in pace nad naszymi grobami.

Ja wołyński biskup Stanisław. Ja wołyński Popiełuszko. Ja wołyński Kolbe. Ja wołyński Jozafat. 

Bóg pamięta!

Ty też pamiętaj!".