Kim jest DIAKON?

"Już od czasów apostolskich przez nałożenie rąk odbywają się święcenia diakonów, aby dzięki łasce sakramentalnej mogli skutecznie pełnić swoje posługiwanie. Święty stan diakonatu od zarania okresu apostolskiego cieszy się w Kościele katolickim wielkim szacunkiem." - pisze papież Paweł VI w liście apostolskim "Sacrum diaconatus ordinem" z 18 VI 1967r.

W wielkim skrócie: kim jest diakon? 

    Diakon jest to duchowny, który przyjął sakrament święceń w stopniu "diakona" (najniższym), tytułem służby a nie kapłaństwa. Przez święcenia diakonatu dokonuje się wprowadzenie do stanu duchownego oraz inkardynacja do określonej diecezji lub do prałatury personalnej lub do struktury zrównanej z prawami diecezji (np. instytut zakonny). 

    Jest celibatariuszem *(choć tzw. "diakoni stali" mogą być żonaci), bowiem przez dobrowolną i  wyrażoną wobec zgromadzonego Kościoła wolę przyjęcia celibatu ze względu na królestwo niebieskie, kandydaci do diakonatu w nowy sposób poświęcają się Chrystusowi.

    Diakon sprawuje Liturgię Godzin (Brewiarz) za cały lud Boży, a nawet za wszystkich ludzi, ponieważ w liturgii święceń zostaje diakonom powierzone posłannictwo Kościoła, który wielbi Boga oraz błaga Chrystusa, a przez Niego Ojca - o zbawienie całego świata.

    Jego "wizualną" cechą jest używana podczas liturgii dalmatyka (szata z rękawami) i stuła przepasana przez ramię. 

Znaki święceń:

    Szafarzem świeceń jest biskup.

    Kandydaci powinni się przygotować do święceń przez modlitwę w skupieniu odprawiając przynajmniej pięciodniowe rekolekcje.

    Przez nałożenie rąk biskupa i modlitwę święceń zostaje kandydatom udzielony dar Ducha Świętego do pełnienia posługi diakona. Następujące sława należą do istoty święceń i dlatego są wymagane do ważności aktu: "Prosimy Cię, Panie, ześlij na nich Ducha Świętego, aby ich umocnił siedmiorakim darem Twojej łaski do wiernego pełnienia dzieła posługi."

    Przekazanie księgi Ewangelii oznacza spoczywający na diakonach obowiązek głoszenia Ewangelii w czynnościach liturgicznych, a także wiarę Kościoła, która winna być przepowiadana słowem i czynem.

    Pocałunek pokoju jest pieczęcią potwierdzającą przyjęcie przez biskupa diakonów na służbę. Pocałunek pokoju z innymi obecnymi diakonami jest znakiem przyjęcia nowych diakonów do wspólnej posługi w tym stanie.

Co może robić diakon? 

    Odpowiedź znajdziemy w obrzędzie święceń: "Umocnieni darem Ducha Świętego, będą pomagać biskupowi i jego prezbiterium w posłudze słowa, ołtarza i miłości, okazując się sługami wszystkich. Jako słudzy ołtarza będą głosić Ewangelię, przygotowywać Ofiarę Eucharystyczną i rozdzielać wiernym Ciało i Krew Pańską. Oprócz tego, na polecenie biskupa będą mogli głosić kazania i przekazywać Bożą naukę wierzącym i niewierzącym, przewodniczyć modlitwom, udzielać chrztu, asystować przy zawieraniu związków małżeńskich oraz je błogosławić, nosić Wiatyk do ciężko chorych i przewodniczyć obrzędom pogrzebu. "